دانلود نمونه سوالات استخدامی مراقبت های ویژه با جواب

۱- بیمار ۴۵ ساله‌ای پس از جراحی لاپاراسکوپیک کوله‌سیستکتومی در بخش مراقبت‌های پس‌بیهوشی، دو بار استفراغ کرده است. اگر انتخاب دارو بر مبنای مهار انتخابی گیرنده‌های سروتونینی HT۳ – ۵ باشد، کدام دارو تجویز می‌شود؟

۱) متوکلوپرامید
۲) اندانسترون
۳) دیفن‌هیدرامین
۴) دروپریدول

• پاسخ تیم آموزش ای استخدام (e-estekhdam.com): گزینه ۲

استفراغ پس از عمل، یکی از شایع‌ترین عوارض دورهٔ مراقبت پس‌بیهوشی است و مسیر سروتونینی نقش مهمی در بروز آن دارد. آزادسازی سروتونین از سلول‌های انتروکروما‌فین روده، گیرنده‌های HT۳ – ۵ قرارگرفته روی پایانه‌های عصبی واگ را تحریک می‌کند و پیام استفراغی به مرکز استفراغ در بصل‌النخاع ارسال می‌شود. اندانسترون با مسدودکردن انتخابی این گیرنده‌ها، هم تحریک واگی را قطع می‌کند و هم بر گیرنده‌های HT۳ – ۵ ناحیهٔ CTZ اثر دارد؛ به همین دلیل جزو موثرترین داروهای ضداستفراغ در محیط ریکاوری است. متوکلوپرامید عمدتا آنتاگونیست دوپامینی و دارای اثر پروکینتیک بر دستگاه گوارش است و در مقایسه با اندانسترون اثر ضعیف‌تری بر مسیر سروتونینی دارد. دیفن‌هیدرامین آنتاگونیست گیرنده هیستامینی H۱ است و بیشتر در تهوع مرتبط با برانگیختگی دهلیزی (مثل سرگیجه و مسافرت) کاربرد دارد. دروپریدول نیز آنتاگونیست دوپامینی است و در دوزهای بالا می‌تواند باعث طولانی‌شدن فاصلهٔ QT و آریتمی شود؛ بنابراین هیچ‌یک از این سه دارو ماهیت انتخابی سروتونینی را که صورت سوال مطرح کرده است، ندارند.

۲- بیماری پنج روز از تزریق اسپاینال او گذشته است و سردرد وضعیتی شدیدی دارد که به استراحت، مصرف مایعات فراوان، کافئین و مسکن‌ها پاسخ نداده است. اقدام درمانی قطعی‌تر برای این بیمار کدام است؟

۱) تجویز سوماتوستاتین وریدی
۲) بستری طولانی‌مدت با استراحت مطلق
۳) پونکسیون لومبار مجدد برای تخلیهٔ مایع مغزی-نخاعی
۴) پچ خون اپیدورال

• پاسخ تیم آموزش ای استخدام (e-estekhdam.com): گزینه ۴

سردرد پس از پونکسیون دورال ناشی از نشت مداوم مایع مغزی-نخاعی از محل سوراخ‌شدگی دورال است؛ کاهش حجم و فشار مایع باعث کشیده‌شدن ساختارهای دردناک داخل جمجمه و افتادن مغز در حالت ایستاده می‌شود. ماهیت وضعیتی این سردرد (بهبود با خوابیدن و تشدید با نشستن یا ایستادن) نشانهٔ کلاسیک آن است. درمان‌های محافظه‌کارانه شامل استراحت، هیداراتاسیون، کافئین و مسکن‌ها در اغلب بیماران طی چند روز موثرند؛ اما وقتی سردرد بیش از چند روز ادامه یابد، شدید باشد یا به درمان محافظه‌کارانه پاسخ ندهد، پچ خون اپیدورال درمان انتخابی محسوب می‌شود. در این روش، خون خود بیمار به‌صورت سترون به فضای اپیدورال تزریق می‌شود، لختهٔ تشکیل‌شده سوراخ دورال را می‌بندد و فشار فضای اپیدورال را بازمی‌گرداند؛ میزان موفقیت آن بالاست. بستری طولانی‌مدت روشی درمانی نیست و صرفا نشانه‌ها را موقتا کاهش می‌دهد. تخلیهٔ مجدد مایع نه‌تنها مشکل نشت را حل نمی‌کند، بلکه فشار داخل مغزی-نخاعی را بیشتر کاهش داده و سردرد را تشدید می‌کند. سوماتوستاتین نیز نقشی در درمان قطعی این عارضه ندارد.