تومــان
رشته مهندسی الکترونیک هواپیمایی یکی از شاخه‌های زیربنایی در صنعت هوانوردی است که تمرکز اصلی آن بر طراحی، نصب، کالیبراسیون، و نگهداری تجهیزات الکترونیکی، مخابراتی و ناوبری مستقر در سطح زمین و فرودگاه‌ها است. برخلاف مهندسی اویونیک که بر سیستم‌های داخل هواپیما تمرکز دارد، کارشناسان این رشته مدیریت زیرساخت‌های حیاتی زمینی مانند رادارهای مراقبت پرواز، سیستم‌های کمک‌ناوبری و فرود (مانند ILS و VOR)، و شبکه‌های ارتباطی برج مراقبت را بر عهده دارند تا بستر امنی برای هدایت هواپیماها در آسمان کشور فراهم شود. هدف اصلی از ارائه این رشته، تربیت مهندسان و متخصصانی است که با تکیه بر دانش عمیق الکترونیک و مخابرات، پایداری و عملکرد بی‌نقص سیستم‌های ارتباطی و ناوبری فرودگاهی را تضمین کنند. این افراد آموزش می‌بینند تا با رعایت دقیق‌ترین استانداردهای بین‌المللی، هرگونه نقص در شبکه‌های حساس میان خلبان و کنترلرهای ترافیک هوایی را به سرعت شناسایی و برطرف کرده و به عنوان بازوی فنی فرودگاه‌ها، ایمنی کامل پروازها را تامین نمایند.
_(1).webp)